• Home
  • /
  • Category Archives: ผี

สามทุ่มสิบห้าเวลาเธอตาย

คนต้นเรื่องสมมุติว่าชื่อรุจ… รุจเป็นเด็กหนุ่มอารมณ์ดี ร่าเริงแจ่มใส เป็นเด็กกิจกรรมตั้งแต่สมัยเรียน ด้วยเหตุนี้ไม่แปลกที่จะมีเพื่อนมากแต่มีอยู่ 1 คนที่สนิทมากกว่าคนอื่น เป็นเพื่อนกันตั้งแต่เด็ก  เฮฮา ร่าเริง เรียนด้วยกันตั้งแต่อนุบาลจนถึงมัธยมต้น มาแยกกันเมื่อเข้าระดับอุดมศึกษา lyn68 เกรนเป็นเด็กหัวดี เข้าเรียนคณะเภสัชฯส่วนรุจเลือกเรียนนิเทศฯ เพื่อนสนิทมีอันต้องแยกย้ายกันไปคนละทาง แม้บ้านห่างกันแค่ 2 ซอย แต่ทั้งคู่ไม่ได้เจอหน้ากันเลยเป็นเวลาหลายปี รุจเคยแวะไปที่บ้านหลายครั้งแต่ไม่เจอแม่บอกเกรนเรียนหนักมากหลังๆ ความสัมพันธ์ค่อยๆ ห่างกันไป (บ้านเกรนอยู่กัน 3 คน มีแม่, น้าและเกรน)หลังเรียนจบมีงานการทำตามสมควร รุจเข้าทำงานในบริษัทโปรดักส์ชั่นเฮ้าส์แห่งหนึ่ง ว่างๆ ก็ผ่านไปยังบ้านเกรนอีกหลายครั้ง แต่ผิดหวังไม่พบเพื่อนวัยเด็กสักครั้ง lyn68 แม่เกรนบอกว่าลูกสาวซื้อคอนโด XX   เห็นชื่อก็คุ้นขึ้นมาทันที แต่ไม่เห็นหน้าเพราะรูปโปรไฟล์เป็นภาพดวงอาทิตย์ ก็แปลกใจเล็กน้อยขณะนั้นเป็นเวลาเกือบสองทุ่ม จะโทรไปคงไม่เหมาะ เอาเป็นว่าไลน์ทักไปก่อนละกันRuji : หวัดดี… เกรนใช่มั้ย? เรารุจนะ จำได้ป่ะ? แต่เพื่อนเก่าไม่ตอบและไม่แม้กระทั่งอ่าน.รุจไม่ได้คิดอะไร คิดว่าเพื่อนคงเข้านอนแต่หัวค่ำ ก็นอนคิดอยู่ว่าไม่เจอตั้งหลายปีเดี๋ยวนี้จะเป็นยังไงบ้างหน๋อ แต่ก่อนก็ป๊อปปูล่าน่าดูวาเลนไทน์ที เสื้อเต็มไปด้วยสติ๊กเกอร์หัวใจไม่นับกุหลาบอีกเพียบ คิดไปมาเคลิ้มหลับมาสะดุ้งเอาตอนเช้าเมื่อมีเสียงข้อความเข้า… เป็นเกรนนั่นล่ะ หลังเลิกงานรุจไปนั่งรอที่นัดหมาย จริงๆ แค่แกล้งเท่านั้น…

เบื้องหลังความจริง

ฉันมองดูเลือดที่ไหลผ่านพื้นไม้เรียบ เมื่อมันเริ่มซ่อนตัวอยู่ใต้เฟอร์นิเจอร์เมื่อมันเริ่มแพร่กระจายและเข้ามาใกล้ฉัน ทีละนิ้ว… เบื้องหลังความจริง เรื่องเล่าสยองขวัญ เรื่องผีด ฉันเป็นคนขี้สงสัยมาตลอด… แอบมองดูผิดไหม? ฉันคิดว่าไม่ บางทีฉันอาจคิดผิด… ศพที่อยู่ตรงหน้าฉันนี้มีประโยชน์อะไร? แต่ฉันไม่เสียใจ… ฉันเสียใจกับทุกสิ่ง ฉันไม่ต้องการที่จะปล่อยให้ตัวเองหลงอยู่ในอารมณ์เช่นนี้อีกต่อไป กรรมทำแล้ว. ยังคง… ไม่ฉันต้องพูดถูก มองดูไม่ผิด… การเปิดประตูเหมือนตอนนี้มันผิด ประตูแห่งความรู้อยู่ที่นั่นเสมอ รอฉันอยู่… ใครจะรู้ว่าสิ่งนี้อาจทำให้เกิดสิ่งนี้? ถึงกระนั้น ฉันจะพูดต่อ… ความเข้าใจอย่างฉับพลันนี้ทำให้สับสน ฉันจะเรียนรู้ที่จะฝึกฝนความรู้ของฉัน … เลือดที่ไหลด้วยมือของฉันไม่เกี่ยวข้องอีกต่อไป ไม่มีสิ่งใดในขอบเขตทางกายภาพนี้ที่เกี่ยวข้อง ฉันต้องเข้าใจในสิ่งที่คนอื่นยังไม่เข้าใจ ฉันจะอดทนและก้าวต่อไป… ฉันปล่อยให้เลือดไหลไปถึงฉัน… ฉันเฝ้าดูมันในขณะที่มันแห้ง และหยุดการเดินทางข้ามสถานที่ที่ไม่คุ้นเคยนี้ การเดินทางของสายเลือดนั้นไม่เกี่ยวข้อง ต่างจากที่ฉันต้องพบเจอในไม่ช้านี้ ฉันทิ้งเขาไว้ที่นั่น เพื่อเดินทางไปยังสถานที่ที่ไม่คุ้นเคยมากมายเหล่านี้… ฉันบ้า? อาจจะ. แม้ว่า… ฉันไม่สามารถพูดได้เลยว่าความบ้าคลั่งคืออะไร เครดิต: Mitchell เว็บ lucabet-lynking88 มีสล็อตให้เล่นฟรี คลิก ที่นี่เพื่อเข้าเล่น Lucabet

เดินทางกับศพ

ขณะนั่งรถไปซักพัก มีรถโรงพยาบาลขับผ่านไป ก็มองตามวิสัยของมนุษย์ ที่สิ่งของเเล่นผ่านในระดับสายตา ไม่มีการเปิดไซเรน เราก็ไม่แปลกใจ รู้ทันทีว่า ต้องมีเที่ยวบินใด เที่ยวบินหนึ่งมี “ศพนอนอยู่ในโลงมาด้วย” มากับเที่ยวบินนั้น ซึ่งเป็นปกติ ของสายการบินพาณิชย์ โดยปสก.ส่วนตัวของสามี lyn68 และเวลาร้องตามไปเที่ยวด้วย จะเห็นทั้งเหยี่ยว หมา แมว นก เป็นปกติ แต่ศพนี้ยังไม่เคย (หรือเคยแต่ ผู้โดยสารอย่างเรา ๆ ท่าน ๆไม่รู้ ??) เกริ่นก่อนว่าไฟทล์นี้เป็นไฟทล์หนึ่งจากตะวันออกกลาง มายังไคโร เป็นไฟทล์เสริมพิเศษ เพราะผดส.เยอะมากมาตั้งแต่ปีที่แล้ว ไฟทล์เสริมเพียบ …สามีเล่าว่า…พอเขารับกระดาษคือเอกสารรายงานจำนวนผดส.จำนวนกระเป๋าสิ่งของ และสัมภาระ เอาเป็นว่ารายงานทุกอย่าง จากมือผู้จัดการสถานีของเมืองนั้นแล้ว ก็เห็นว่ามีระบุโลงศพ บรรทุกมากับสัมภาระด้วย ซึ่งสัตว์ และศพ นั้น ต้องแจ้งการรายงานพิเศษมายังกัปตันเท่านั้น ผู้ช่วยนักบิน(Co-Pilot) ไม่มีสิทธิตัดสินใจ หรือรับรู้โดยปราศจากกัปตัน เนื่องจาก ต้องเช็คโลงว่า โอเคหรือ ไม่สภาพ ไม่มีผลต่อความปลอดภัยขณะทำการบิน หรือถ้ามีสัตว์มาด้วย lynblue89 ต้องเช็คอุหภูมิห้องสัมภาระด้วย ว่าต้องเพิ่ม…

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

คุณกำลังนอนอยู่บนเตียงหลับสนิทจนคุณได้ยินเสียงเคาะที่หน้าต่างของคุณ คุณตื่นขึ้นและใคร่ครวญว่าเสียงนั้นเป็นเพียงจินตนาการของคุณหรือไม่ จนกว่าคุณจะได้ยินมันอีกครั้ง คุณมองดูหน้าต่างอย่างงงๆ อย่างสับสน สงสัยว่าจะมีคนไปถึงหน้าต่างชั้นสองได้ยังไง หลังจากเงียบไปสองสามนาที ก๊อก ก๊อก ก๊อก เรื่องเล่าสยองขวัญ เรื่องผีด คุณคิดว่ามีเด็กในละแวกบ้านสองคนที่ขว้างก้อนหินใส่หน้าต่างเพื่อขู่คุณ หรืออาจจะแค่ทำให้คุณรำคาญ คุณนอนลงบนเตียงแล้วเอนศีรษะลงบนหมอน ในขณะที่คุณหลับตาโดยหวังว่าจะหลับกลับ คุณจะได้ยินเสียงเคาะประตูอีกครั้ง ด้วยความหงุดหงิด คุณลุกขึ้นนั่งทันทีและมองที่หน้าต่าง คาดว่าจะเห็นก้อนหินกระทบกระจก นั่นคือเมื่อคุณได้ยินเสียงเคาะอีกครั้ง ยกเว้นครั้งนี้ คุณรู้ว่ามันไม่ได้มาจากหน้าต่างของคุณ คุณลุกออกจากเตียงอย่างลังเลแล้วเดินไปที่ประตู คุณเปิดประตูของคุณเพียงเพื่อดูว่าไม่มีอะไรอยู่ที่นั่น ได้ยินเสียงเคาะดังขึ้นและหนักขึ้นจากชั้นล่าง ณ จุดนี้ ตอนนี้คุณตื่นเต็มที่แล้ว จิตใจสับสนและหงุดหงิดกับสิ่งที่เกิดขึ้นตอนดึก คุณลงไปข้างล่างและตรวจดูหน้าต่างและประตูทุกบานแล้วไม่พบอะไรเลย หลังจากรอประมาณสิบนาทีเพื่อได้ยินเสียงเคาะอีกครั้ง คุณก็เดินกลับขึ้นไปชั้นบนเพื่อพักผ่อนในที่สุด เมื่อเข้ามาในห้องของคุณ คุณสังเกตเห็นว่าหน้าต่างของคุณเปิดอยู่ ทำให้ลมเย็นพัดผ่านทั่วทั้งห้อง คุณหยุดตายในเส้นทางของคุณ สงสัยว่าเกิดอะไรขึ้น และหน้าต่างเปิดอย่างไร จนกว่าคุณจะได้ยินครั้งสุดท้าย แสงเคาะบนผนังด้านหลังคุณ คุณหันกลับมาเพียงเพื่อเผชิญหน้ากับฉัน เครดิต: ฉัน เว็บ lucabet-lynking88 มีสล็อตให้เล่นฟรี คลิก ที่นี่เพื่อเข้าเล่น Lucabet

ตุ๊กตาจ้องมอง

ฮีเตอร์ ไปที่บ้านของ เจนนี่ เพื่อนของเธอในบ่ายวันหนึ่ง เพิ่งเลิกเรียนและพ่อแม่ของเจนนี่ยังไม่กลับจากทำงาน มันเป็นแค่พวกเขาสองคนและพวกเขาก็หมกมุ่นอยู่กับเกมกระดาน ตุ๊กตาจ้องมอง เรื่องเล่าสยองขวัญ เรื่องผีด ฮีเตอร์ กำลังมีช่วงเวลาที่ดี ยกเว้นว่าพวกเขากำลังเล่นอยู่ในห้องที่อยู่ติดกับห้องนอนของพ่อแม่ของเจนนี่ และทุกๆ ครั้งนั้น ฮีเตอร์ จะเหลือบมองผ่านประตูที่เปิดอยู่ของห้องนอน นั้นเพื่อดูตุ๊กตาเด็กหญิงตัวเล็ก ๆ นั่งอยู่บนเตียง ดวงตาของมันจ้องมองมาที่พวกเขา เธอพยายามเพิกเฉย แต่เมื่อเวลาผ่านไปมันเริ่มเข้ามาหาเธอ “ฉันขอโทษ” เธอกล่าว “แต่ฉันไม่สามารถมีสมาธิ ตุ๊กตาตัวนั้นบนเตียงนั่นกำลังครีพให้ฉัน” “ไม่เป็นไร” เจนนี่ตอบ เธอไปที่ห้องและปิดประตูเพื่อให้เฮเทอร์สงบลง จากนั้นเพื่อนทั้งสองก็กลับมาเล่นเกมต่อ อย่างไรก็ตาม ไม่นานก่อนที่เฮเธอร์จะเหลือบมองอีกครั้ง ประตูถูกเปิดอีกครั้ง และดูเหมือนตุ๊กตาจะจ้องมาที่พวกเขาอีกครั้ง เจนนี่ไม่เข้าใจ เธอสามารถสาบานได้ว่าไม่มีใครอยู่บ้านอีกแล้ว และไม่มีทางที่ประตูจะเปิดได้ถ้าไม่ได้หมุนลูกบิด ยักไหล่ เธอเดินไปที่ห้องนอนและปิดประตู คราวนี้ทำให้แน่ใจว่ามันคลิกปิด แต่ครั้งแล้วครั้งเล่า พวกเขาจะตรวจสอบประตูและพบว่ามันเปิดกว้าง เฮเธอร์เริ่มกลัวมาก ในที่สุด เจนนี่ก็พอแล้ว เธอเข้าไปในห้องนอนคว้าตุ๊กตาแล้วโยนมันเข้าไปในตู้เสื้อผ้า แล้วปิดมันลง จากนั้นเธอก็ปิดประตูห้องนอนตามหลังเธอ และพวกเขาก็เล่นเกมต่อ สักพักสิ่งต่าง ๆ ดูเหมือนจะเป็นไปด้วยดี แต่แล้วเฮเธอร์ก็เหลือบมองเป็นครั้งสุดท้าย ทันใดนั้นเธอก็ลุกขึ้นและพูดว่า “ลาก่อน!”…

ราตรีสวัสดิ์

เธออาศัยอยู่ในอพาร์ตเมนต์เล็กๆ กับสามีและสุนัขสองตัว เนื่องจากตัวอาคารเก่าและผนังบาง ทุกเสียงรบกวนจากทางเข้าและห้องนั่งเล่นจึงได้ยินจากห้องนอน ราตรีสวัสดิ์ เรื่องเล่าสยองขวัญ เรื่องผีด ดึกวันหนึ่ง เธอตัดสินใจเข้านอนในขณะที่สามีพาสุนัขออกไปเดินเล่นเป็นครั้งสุดท้าย หลังจากที่เธอเข้าไปในห้องนอน เธอได้ยินเสียงกริ๊งของสายจูงสุนัขและการเปิดและปิดประตูหน้า เมื่อเธอเริ่มงีบหลับ เธอได้ยินเสียงประตูหน้าเปิดและปิดเมื่อสามี กลับเข้าไปในอพาร์ตเมนต์อีกครั้ง เธอเห็นลำแสงเล็กๆ เมื่อเขาเปิดประตูห้องนอนแล้วปิดประตูลงเงียบๆ ข้างหลังเขา เขาปีนขึ้นไปบนเตียงอย่างเงียบ ๆ และเข้าไปอยู่ใต้ผ้าห่ม เธอบ่นว่า “ฉันรักเธอ” และผล็อยหลับไปก่อนที่เขาจะตอบได้ ครู่ต่อมา เธอตื่นขึ้นเมื่อได้ยินว่าประตูหน้าเปิดและปิดอีกครั้ง จากนั้นเธอก็ได้ยินเสียงกริ๊งของสายจูงสุนัขและเสียงของสามีของเธอ เมื่อถึงเวลาที่เธอรู้ว่าสามีของเธอไม่ได้อยู่บนเตียงแล้ว เธอรู้สึกว่ามีมือเย็นๆ มาลูบที่แก้มของเธอ เครดิต: เจสสิก้า เว็บ lucabet-lynking88 มีสล็อตให้เล่นฟรี คลิก ที่นี่เพื่อเข้าเล่น Lucabet

ไม่สมหวัง

ผู้หญิงคนนั้นตรงหัวมุมห้อง ช่างน่าหวาดเสียวจริงๆ ฉันไม่คิดว่าเธอควรจะเป็น แต่ฉันไม่เคยเจอใครแบบเธอเลย เธอสวมชุดเดรสสีฟ้าอ่อนโปร่งสบายและรองเท้าแตะรัดข้อเท้าที่มีสไตล์บนเท้าที่ทำเล็บผู้หญิงที่สวยอย่างเธอไม่เคยสนใจผู้ชายอย่างฉัน ไม่สมหวัง เรื่องเล่าสยองขวัญ เรื่องผีด วันนี้เธอสวมกางเกงชั้นในที่ยอดเยี่ยมเหล่านี้ด้วย ฉันเหลือบเห็นผ้าลูกไม้ที่เกาะด้านในต้นขาของเธอขณะที่เรากำลังเตรียมเธอ ขาของเธอเลื่อนออกจากกันจนแทบจะมองไม่เห็น และฉันก็เอียงคอเพื่อดูให้มากที่สุด ถึงกระนั้น ฉันไม่คิดว่าจะมีใครสังเกตเห็นพฤติกรรมที่ไม่เป็นมืออาชีพของฉัน หรือแม้แต่ว่าฉันหมกมุ่นอยู่กับเธอมากแค่ไหน ในอีกช่วงชีวิตหนึ่ง ผู้หญิงคนนี้กับฉันอาจจะเป็นเพื่อนกันได้ ฉันเป็นมิตรและน่าพอใจมากเมื่อมีคนรู้จักฉัน และเธอก็ดูเหมือนผู้หญิงที่ให้ความสำคัญกับผู้ชายที่ดีและมีทัศนคติที่ดี ฉันคิดว่าฉันจะได้รับความสนใจจากเธออย่างแน่นอน อืม. เธอจะหายไปภายในหนึ่งหรือสองชั่วโมงข้างหน้า – จากชีวิตของฉันไปตลอดกาล – และไม่มีอะไรทำนอกจากพยายามและลืมเธอ มันคงง่ายกว่านี้ถ้าเธอไม่ได้ดูสวยงามขนาดนั้น ด้านนอกประตู ฉันได้ยินเสียงครอบครัวของเธอเริ่มมาถึง พวกเขากำลังถามว่าทำไมเธอถึงไม่อยู่ที่นั่นและพร้อมสำหรับการเริ่มต้น ดูเหมือนว่าพวกเขาต้องการให้ทุกอย่างสมบูรณ์แบบในวันนี้ “ดูเหมือนว่าเราจะมาสาย” ฉันพูด เป็นสิ่งแรกที่ฉันกล้าพูดออกมาดังๆ ต่อหน้าเธอ ไม่มีเสียงตอบรับแต่รอยยิ้มอ่อน ๆ บนริมฝีปากของเธอทำให้ฉันมีความสุข ฉันพึมพำ “ลาก่อน” อย่างเขินอาย ฉันปิดการพักบนโถส้วมของเธอแล้วเข็นเธอจากห้องทดลองแต่งศพไปที่แผนกต้อนรับ เว็บ lucabet-lynking88 มีสล็อตให้เล่นฟรี คลิก ที่นี่เพื่อเข้าเล่น Lucabet

เรื่องสยอง วัยเบญจเพส ตอนที่ 7

หลังจากที่โดนยาสลบรอบสอง เราตื่นขึ้นมาเราก็ร้องหาแต่ยาสลบค่ะ อยากจะหลับๆไปนานๆ ไม่อยากตื่น พอเราร้องหายามากๆ หมอเค้าก็เลยอนุญาติให้เรากลับบ้านได้ เพราะเราอยู่ที่ รพ. เหมือนเราเป็นคนสติไม่ดีอะคะ ไม่คุยกับใครทั้งวัน ร้องไห้ตลอดเวลา พอเราได้กลับมาบ้าน ลุงที่เป็นล่างทรงเค้าก็มาเรียกขวัญให้เรา เวลาเดินผ่านกระจกนี่ตกใจตัวเองมากๆ โทรมสุดๆ เหมือนคนไม่ได้หลับไม่ได้นอน กลางคืนไม่นอนค่ะ เอาหูฟังมาใส่หู เรานอนห้องพระนะคะ คือเราอยู่ในนี้เป็นเดือนๆ ไม่ออกไปจากห้องนี้เลย แบบพอแม่เราขึ้นมาเอาข้าวให้เรา เราจะนั่งแต่ท่าชันเข่า เหมือนเด็กมีปัญหาอะค่ะ เพื่อนมาเยี่ยม เพื่อนแม่มาเยี่ยมก็บอกให้เราไปหาหมอ หมอจิตแพทย์อะค่ะ พอแม่มาบอกเรา เราเข้าใจนะคะว่าเค้าเป็นห่วงเรา เราก็บอกแม่ไปว่า แม่ก็รู้ว่าหนูไม่ได้บ้า ลุงก็บอกแม่แล้วหนิว่าหนูเจออะไรบ้าง คือเราอยู่แต่ห้องพระจริงๆ ไม่ออกเลย ไม่โดนผีหลอกก็ซวยที่สภาพจิตใจ เห็นภาพหลอนตลอด lynblue89 แต่เรามั่นใจนะคะว่าเราไม่ได้บ้าจริงๆ รู้ทุกอย่างว่าใครมาพูดอะไร เราเข้าใจที่เค้าพูดทุกอย่าง แต่ไม่มีใครเข้าใจเราไงคะ เราเห็นในสิ่งที่คนอื่นไม่เห็น เราฝัน เราได้ยิน แต่คนอื่นไม่ได้ยิน งานก็ต้องเลื่อนไปอีกค่ะ จนเพื่อนบอกเราว่าเค้าจ้างเราออก ร่างกายทรุดเลยค่ะ ฉันจะมีเรื่องอะไรซวยกว่านี้อีกไหม เข้ามาเลย มาทีเดียวเลยนะ จะให้ตายก็จะตาย lynblue89 เหมือนชีวิตไม่เหลืออะไรแล้วค่ะ มองหน้าแม่กับพ่อเราก็ร้องไห้…

ตรงรางรถไฟ

“นั่งที่จอห์น ทำไมคุณไม่บอกเราว่าเกิดอะไรขึ้นตั้งแต่แรก?” นักสืบโบกมือให้คุณไปที่เก้าอี้ ด้วยท่าทางมือพร้อมกับดวงตาที่บาดใจของเขา ตรงรางรถไฟ เรื่องเล่าสยองขวัญ เรื่องผีด “ผะ…ผมจำไม่ได้…” “แล้วคุณล่ะ จิบน้ำ สูดหายใจลึกๆ แล้วทำให้ตัวเองจำได้” นักสืบกล่าว เขาไม่ใช่ตำรวจที่ดีอย่างแน่นอน มันเริ่มกลับมา… คุณไม่มีเวลาตกหลุมรักเธอ ตั้งแต่วันแรกที่คุณรู้ว่าเธอเป็นผู้หญิงในฝันของคุณ บุคคลแรกที่คุณรู้สึกว่าสามารถเชื่อมโยงด้วยจิตวิญญาณสู่จิตวิญญาณได้อย่างแท้จริง เธอเป็นผู้ฟังที่ดีและไม่ตัดสินคุณจากข้อบกพร่องใดๆ ของคุณ เธอชอบมันจริงๆ และคุณก็เชื่อเธอ คุณพบเธอเมื่อ 4 เดือนที่แล้ว ข้างรางรถไฟ เป็นที่ที่คุณเคยไปเพื่อหนีปัญหาของคุณเมื่อคุณมีวันที่แย่ สถานที่นี้มีความรู้สึกบางอย่างที่ทำให้คุณสามารถลืมทุกสิ่งทุกอย่างได้ชั่วขณะหนึ่ง เธอไปที่นั่นด้วยเหตุผลเดียวกับคุณ คุณยังคงจำครั้งแรกที่เจอเธอได้ และเมื่อคุณเดินเข้าไปทักทายเธอก็ไม่น่ากลัวเลย ทั้งๆ ที่เธอมีผมสีบลอนด์สวยและผิวสีซีดสมบูรณ์แบบ อันที่จริงเธอพูดติดตลกเสมอว่าเธอเป็นคนทำลายน้ำแข็งกับคุณ แต่ก็ไม่สำคัญ ตอนนี้คุณทั้งคู่มีกันและกันและนั่นคือทั้งหมดที่คุณใส่ใจ คุณรู้สึกซาบซึ้งและโชคดีมาก… ช่วงเวลาสั้นๆ ที่คุณรู้สึกมีความสุขอีกครั้ง ดวงตาของคุณหมุนวนอยู่ในความทรงจำของช่วงเวลาเหล่านั้นที่คุณใช้เวลาร่วมกัน… จนกระทั่งความทรงจำที่สดใสจางหายไปอย่างรวดเร็วที่ก่อตัว และคุณถูกดูดกลับเข้าไป ความจริงอันโหดร้ายของสิ่งที่เกิดขึ้น นั่งในห้องสอบปากคำที่เย็นยะเยือกและอ้างว้าง หวาดกลัวจนหมดสติ วันที่ตำรวจมาถึงประตูบ้านคุณเพื่อพาคุณเข้ามาสอบปากคำเรื่องการตายของเธอ ทำให้โลกของคุณสั่นคลอนไม่เหมือนใคร นั่นเป็นสาเหตุว่าทำไมคุณถึงมีปัญหามากในการบอกอะไรกับนักสืบที่ยืนอยู่เหนือคุณอย่างข่มขู่ พูดติดอ่างและพูดพึมพำ คุณยังไม่อยากเชื่อเลย โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อพวกเขากล่าวว่าเธอเสียชีวิตเมื่อ 4 เดือนที่แล้ว เครดิต: Jack…

เรื่องสยอง วัยเบญจเพส ตอนที่ 6

จากเรื่องเมื่อคืน เราก็ลืมตากะจะลุกแล้วโทรหาแม่ แต่ได้ยินเสียงคนคุยกันค่ะ ที่ปลายเตียงเราแต่ม่านยังปิดอยู่นะคะ เหมือนหมอพูดกับแม่เราว่าเรามีประวัติทางประสาทไหม ให้ลองพาเราไปคุณกับหมอจิตแพทย์ดู คือ ณ ตอนนั้นน้ำตาไหลออกมาเลยค่ะ ร้องเงียบๆ คือฉันเหมือนคนบ้าเหรอ ฉันไม่ได้เป็นโรคประสาทนะ คือสมเพชสภาพตัวเองมากโดนมัดแขนผู้กับที่กันเตียงไว้ทั้งสองข้าง ชีวิตฉันเป็นขนาดนี้เลยเหรอ ก็ร้องไห้เสียใจในชีวิตตัวเอง คือเรื่องแบบนี้พูดไปก็ไม่มีใครเชื่อหรอกค่ะ พูดยังไงเค้าก็มองว่าเราบ้า lynblue89 พอพวกเค้าคุยกันเสร็จก็เดินเข้ามาหาเรา เราก็บอกแม่หนูอยากกลับ หนูไม่ได้บ้า หนูเจอจริงๆ ป้าข้างๆเตียงเค้ามาหลอกหนู แม่เชื่อหนูนะๆ แม่เราบอกจ้าๆ คือขาเราก็ยังไม่หายแม่เราก็ยังไม่อยากให้เรากลับบ้าน กลัวจะหนักกว่าเดิม เราบอกเราอยู่นี่หนักกว่า คือยอมรับคิดไปถึงเรื่องอยากตายเลยค่ะ สุดๆ และหนักจริงๆกับการเห็นในสิ่งที่คนอื่นไม่เห็น แม่เราบอกใจเย็นๆ lynblue89 กลับไปก็ต้องเจออยู่ดี เหมือนเราไม่มีทางให้เลือกอะคะ ดวงตกเป็นแบบนี้นี่เอง เราก็บอกแม่เราว่าให้แม่มาเฝ้าเรานะ แม่บอกว่าได้ๆ แต่มาดึกเพราะแม่เราต้องเฝ้าร้านและกว่าจะปิดร้านก็ดึก เป็นแม่ค้าอะค่ะถ้าไม่ทำก็ไม่มีเงินกิน พอแม่เราออกไปได้สักพัก ได้ยินเสียงคนเดินเข้ามาค่ะ น่าจะเป็นแม่บ้านกับพยาบาล มาที่ข้างๆเตียงเรา คือเหมือนกำลังช่วยกันทำอะไรสักอย่าง และแม่ป้าก็พูดว่า “ไม่รู้เป็นเวรเป็นกรรมอะไรของแกเนอะ แกต้องมานอนทรมานแบบนี้ ลูกหลานก็ไม่มาดูแล” และพยาบาลก็พูดว่า “โถ่วป้า หนูเห็นเค้าพูดกันว่าเมื่อก่อนแกทำกับแม่แกไว้เยอะ พอแกป่วยก็ไม่มีคนมาดูแล เดินก็ไม่ได้ กินก็ไม่ได้…

1234